"Waarom pak je ze niet harder aan?"

Ik weet dat ik hier niet alleen in ben: ik word écht kwaad van fysiek geweld.
En het was weer van dat. Er waren protesten tegen de onderwijshervormingen in Luik. Geëngageerde, bezorgde jongeren komen met een boodschap op straat en gemaskerde gasten kapen het protest. Met bivakmutsen. Met wapens. Met zwaar geweld tegen ordediensten en plunderingen. Ook bij de betogingen in Brussel was het van dat.


Dat er groepjes de boel op stelten zetten, dat kennen we jammer genoeg al lang. Dat is altijd al zo geweest. Maar deze proporties? Molotovcocktails, messen, hamers? Het geweld wordt steeds extremer. Het richt zich steeds meer naar ordediensten. En de daders worden steeds jonger. En wat nog beangstigender is: het is duidelijk georganiseerd. Via sociale media worden jongeren onder druk gezet om mee te gaan in de spiraal van geweld.


Toen ik er iets over postte op mijn Facebook, ontplofte mijn pagina. Uiteraard met veel klavierhelden die elke gelegenheid gebruiken om extreem rechtse praat te verkopen. Te gemakkelijk. Fout. En vooral: 0,0 oplossingen.

Maar ik zie wel dat heel veel mensen hier boos van worden. Zoals Peggy. En dat begrijp ik. Extreemrechts springt er gretig op in om haar agenda van haat te pushen. Filmpjes delen kunnen ze als de beste. Ze vermelden er natuurlijk ook niet bij dat de meerderheid van de jongeren vredevol op straat komt omdat ze bezorgd zijn over hun toekomst. En wanneer voetbalhooligans anderhalf jaar geleden gekleurde mensen in Brussel aanvielen, dan zwegen ze ook. Wat had je gedacht?

Maar ik laat het debat niet over aan hen. Dat deed ik vier maanden geleden ook niet. Want toen was het krak hetzelfde tijdens de jongerenprotesten in Brussel. Ik sprak toen over bootcamps. Weet je dat nog? Uiteraard kreeg ik de helft van de opiniemakers over me heen. Maar ik blijf erbij. Die gasten hebben nood aan orde, discipline en moeten de gevolgen van hun daden zien en voelen.

En ik kan dat zeer concreet maken. Zo’n bootcamp - of hoe je het ook wil noemen - is een residentieel traject voor jongeren die zware feiten plegen, zoals geweld of brandstichting. Ze worden tijdelijk uit hun negatieve omgeving gehaald, krijgen duidelijke grenzen en sancties, en werken met pedagogen en psychologen aan hun gedrag en vaardigheden.

Ik heb de helft van mijn leven met jongeren in moeilijke situaties gewerkt in de Barkentijn. Met tough love zoals ze zeggen. Kordaat en rechtvaardig. En hier moet je kordaat zijn. En niet een “allez, en nu niet meer doen hé”. En weet je waarom? Omdat ik die jongeren niet wil opgeven. Maar ook omdat dit gedrag de samenleving ruwer maakt, verziekt en mensen in de klauwen van de extremen duwt. Misschien wel mensen zoals Peggy die verontwaardigd reageren op Facebook.

Want dit gedrag kan niet door de beugel. Het wordt steeds gewelddadiger, heftiger. Of het nu gaat om vuurwerk schieten naar ambulanciers op oudejaarsnacht. Of het nu gaat om molotovcocktails gooien naar politie bij een protest. Of het nu gaat om treinconducteurs die aangevallen worden omdat ze hun job doen. Dit kan niet. Dit moet stoppen.

Ik ga me hier over blijven uitspreken. Ik ga blijven zoeken naar oplossingen. Met mensen van de politie, met jeugdwerkers, experts, met iedereen die hier iets aan wil doen. Want ik laat dit debat niet over aan rechtse rakkers die hier alleen maar bij willen scoren. 
Ik geef die jongeren niet op.

Verontwaardigde groeten

Conner 

Schrijf je in & lees verder

Deze nieuwsbrief is voor wie is ingeschreven op de Weekly Conner. Schrijf je gratis in en lees meteen verder.

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief